1. mevsim

dört_mevsim_yalnızlık

Eylül, kentin sıkışmış damarlarına sızıyordu, otobüs duraklarında çoğalan okul çantaları, bir zil sesiyle dağılıyordu yazın son bahanesi. Sen gideli, kaldırımların dili değişti herkes bir yere yetişiyor, ben aynı köşede, senden kalan bir mevsime. Okullar açıldı, çocuklar büyümüş gibi, ellerinde yeni defterler, yüzlerinde tanıdık bir telaş. Bir annenin saçını düzeltişi, bir babanın “üşürsün” diye uzattığı ceket… Benim cebimdeyse yalnızca sana söyleyemediğim bir cümle var. Akşam erken iniyor artık apartman boşluklarına, camlar birer birer yanıyor, sonra birer birer susuyor. Yağmur, şehrin paslı tabelalarını yıkarken bir yaprak düşüyor önüme; anlıyorum, ayrılık da sonbahar gibiymiş: mevsimi geldiğinde kimse, bir daha dönmeyeceğini bilmiyor... #huzun#sonbahar#ayrilik