Varsay ki Öldüm
Varsay ki öldüm sevgilim; Neler gelecek aklına ardımdan bir düşün? Avuç içlerinden öpüşü mü unutabilecek misin mesela? Ya da her sabah uykuyu koynunda uyutuşu mu? O en basit çorbada bile kattığım aşk dolu tadı Unutabilecek mi sofranda bıraktığım yalnızlığın? Sonra, diş fırçam geçecek eline, Öylece yanında dururken seninkinin... Kalan kokum dolabımda tüm giysilerimde. Askıda kalan bir hırkama, atkıma sinmiş olacak sinsice... Balkonda küllüğümde kalan bir dal sigaramın, Ömrüm gibi yarım kalmış halinde bulacaksın beni Bir tane de sen yakacaksın belki sonsuz özlemle. Varsay ki öldüm sevgilim; İzlediğin bir filmin en sevdiğimiz sahnesinde, Çıkıverecek karşına tüm biriktirilen anılar. Bir bir geceye dökülecek öylece acımasızca. Sarılacaksın gölgeme, hissederim ben sen üzülme Varsay ki öldüm sevgilim; Adımı anarken titreyen dudakların, Bir dua gibi değecek ruhuma. Ben seni duyarım, ölüler sevilince uyanır. Dediğim gibi ölüm bir son değil, Kısa bir ayrılıktan sonra, Sonsuzlukta bekleyeceğim, sadece yer değiştireceğim biraz, Ben senden önce geçerim karanlıktan, Işığı tutarım elimde kaybolma diye Ve bir gün... Ne eksik kalır ne yarım, sen geldiğinde Hayat; bambaşka bir zamanda Bambaşka bir şekilde nihayet tamamlanır. Mediha S. U 24.02.2026