gece.. (oğluma ithafen)
Gündüzün maskesi düşer yavaşça evime Gözyaşım bir suçlu gibi saklanır köşelere. Çocukların nefesinde kalır dünya, Ben gündüzleri bir tebessümle örterim yüzümü Gece gelir sonra... Gece ki lacivert bir şal iner penceremden Ne nefer kalır dışarıda, ne gürültü, ne tasa. Kah bir derviş gibi yoldaş olur derdime, Kah bir sandık gibi saklar yorgun nefesimi. Ama en çok şahit... O küçük yatakta bir can yanarken, Yastığa düşen sesiz acıya şahit. Çaresizlik dediğin, kör bir bıçaktır derinde, Gündüzler parlatır da el alem görmesin diye, Gece olur o bıçak çözülür gözbebeklerimden Akıp gider tuzlu bir nehir elmacık kemiklerimden Yastık emer hüznümü gece gizler halimi. Bilmezler gündüz neşeme aldananlar, Bilmezler o minik eller ateşler içinde yanarken, Benim içimde asırlar asılıdır Bir evlat nefesiyle sarsılır bütün evren, Ve gecedir tek dostu o sessiz yakarışın Çünkü gece korkak değil, Gece en mert sırdaşıdır insanın Ne sırtını döner derdine, Ne hesaba çeker gözyaşını. Değerlidir gece Çünkü evladımın acısına omuz veren, Bir tek o karanlık, bir tek o vefalı vardır.