Biz....

Ayrıca

Biz, gökyüzünden süzülen izler bıraktık dile gelmeyen duaların rüzgârında. Gözlerimizde saklı ne varsa düştü ıssız sokaklara, ayazla yoğruldu, eksik kaldı her adımda. Bir kuşun kanadında unuttuk sabrı, her uçuşunda yarım kalan düşler gibi. Büyüttük içimizde kök salan o sessiz umudu, ne kirli bir fısıltı bulaştı sözlerimize, ne de zamansız bir heves. Gönlümüz, dokunanın elinde kırılacak bir cam, saklanmış, gizlice titrer. Ve biz, yıldızları bir bir söküp gecenin avuçlarına bıraktık, kalbimizi kendimize saklayarak. Şimdi yolun sonunda yorgun bir gölgeyiz, ne yağmur dinler içimizdeki o çığlığı, ne sabahlar bilir gözyaşlarımızdan. Bir biz biliriz, şiir gibi gönlü olanların yorgunluğunu, parça parça dökülüşünü… Yine de bir yerde, unutulmuş bir kuş kanadında vuslat hâlâ kavuşmayı bekler. Biz fark etmesek de.