VAKİT DAR
Geceyi yolculamışız yine, Zaman tutuşmuş dünden arta kalan yangınla. İçimin odalarına sinmiş kokun öyle derin, Nefesimde kalan bitmeyen özlemin, hayalinle düşümde. Nasıl güzel papatyalar bahçemde her biri gülümserken güne, Gülüşlerini kıskanmışlar sanki Senin yüzünde açan baharı görmüşler de Boyunları bükülmüş sevdanın önünde. Rüzgarlar şarkı söylerken geceye; Yıldızlara takmışım adını yine. Karanlıkları yaran bir aydınlık düşerken gökyüzüme. Yokluğunun hüznü de çöker yüzüme... Gece gündüzden ayrı düşerken, Güneş ayı yakalayamazken kaderde Ben de vuslatı bekleyen bir ömre mahkum; Dayanırken sensizliğe, direnirim her bitap güne... Vakit dar; bugün yolcu, dünler kayıp, Sonralarım yok. Seni benden çıkarsan; bir ben yok. Söz uçar yazı kalır; Şiire aşina bir yazgı mısralarda bulanır. Beni sana karsam yer gök sallanır. Seni benden koparsam kıyamet sayılır. Kıyam/ et sevgili, getir bana gülüşleri, Düşlerimden düşen o yaşanacak günleri. Mediha S.U. 05.10.2026