KAHVERENGİ KADIN
Bana iyi gelmeliydin kahverengi kadın Siyahlar ekmemeliydin sayfalarıma Tertemiz bir yaprak çevirmeliydim Ucu bucağı gözlerin kokmalıydı hayallerimin Ziyan bir ömrün; hazin yerinde çırpınmamalıydım Bu kadar bataklığa gömülmemeliydim Mesela sen bu kadar şiir gelmemeliydin Bu kadar hüzün serpmemeliydin toprağıma Sabahlar sana akmalıydı Aklımın her zerresi sen doluyken Bu kadar yokluğuna mahkum etmemeliydin Geceler bu kadar ziyan olmamalıydı Zülüfüne yazmalıydım her anı Zaman sana akmalıydı Alın yazımın bu kadar hüsran Bu kadar keder yazmasına mahal vermemeliydin İçten bir kelamına bu kadar hasret bırakmamalıydın Gönül çeşmesinden içmeliydim Aşkın şarabını Sahile vurmalıydı sensizlik Toprağına karışmalıydı belki de Ben sana bu kadar eksikken Varıp tam olmalıydık Yarım kalmamalıydı mısralar Dengesine yük olmadan Bir ucundan tutunmalıydık hayatın Ben sana varmalıydım Sen gözlerime akmalıydın Hazar Aslan