LübbetülAyn
Feryâd eder gönlüm seni, sensiz gecelerde, Ahım yükselir göklere, mahzûn hecelerde. Tâli’imi bağladım ey yâr, senin izlerine, Mâtem gibi çöktü firâkın, gönül sözlerime Aşkınla geçen her nefes bir ömrüme bedel, Kalbimde senin yokluğun, dinmeyen bir ecel. Ay doğsa da sensiz gecem nûra kavuşmuyor, Yâdınla yanar bu gönül bir türlü avunmuyor. Ah, vuslatın ne gerek bu garîb gönlüme, Sensizliğin ağır gelir, sığmaz artık ömrüme.