meftun
Yalan yok... Hüzün ve acı arasında yaşadım bütün bir geçmişi. Gün döner, vakit küser ve sessiz Bir boğuntu başlardı iki nefes arasında. Ne var ki güz dokuyan yalnızlığımız kadar geriye dönemedik ikimiz de. Kahkahalarım kurudu, anılar çürüdü... Ve sevgisizlik düşüncesi düşünce içime, İkimize daha çok susmak düştü o vakit. Bilmiyorum... Yazdığım o kadar sayfanın arasında mutluluk var mıydı bize? Hem ellerimden kayıp giden değil miydi, iki sahici tebessüm arasında yitirdiğim? Saklı zamanlar ne de çabuk tükendi. Oysa sevmek vardı; sevmek.. İnce ruhlardan dünyama sızan, berrak düş aynası. "Belki mutlu oluruz gitme" demeni bekediğim zamanlarda; Keskin bir korku, yakıcı bir sevda, ürküten bir bağışlayıcılık sokuldu içime. Seni beklerken, bunlarla başa çıkmanın yangını ve yorgunluğunu taşıdım üstelik... "Gitme" De bana ne olursun. Ucundan kıyısından bile olsa bize dair biraz umut toplayayım. Sensizlik, hüzün, unutulmuşluk ve sevgisizlikten uzakta durayım biraz ne olur...