Acemiliğimin ilk eserlerinden kulaklarınız için özür dilerim. 🥹🦋
🦋 Kendime Acımadım 🦋 Bakmayın güldüğüme, Her gün biraz biraz ölüyorum kendi içimde. İnsan kendinin katili de olabiliyormuş; İllaki başka bir ele ihtiyaç yokmuş yani. Sorsan en mutlu bendim, Güya ruhumda kelebekler uçuşurdu. Gözlerimden akan yaş değil, kandı; İçimdeki yaralardan arta kalan… Beni ben yapan gözlerimden, Ruhuma akan kandı. Siz görmediniz neler çektim ben, Sadece uzaktan izlediniz gülüşlerimi. Oysa bakmak değil de… Görebilseydiniz beni, Ben de yaşıyor olurdum kim bilir. İnsan en çok kendine acımazmış, Ruhumu kendi ellerimle katledince anladım. Gülüşlerimi uğurlayınca başka diyarlara, Kendime veda edince anladım. Ben kendime hiç acımadım. Ben kendimi hiç insan gibi göremedim; Hep bir yaraydım ve her zaman kanardım. Kanlı bir vücuttan ibarettim oysa. Şimdi o kadar acının içinde Bambaşka bir acı var Ruhumun en derinliklerinde. Ölümün soğuk yüzü sarmışsa demek ruhumu, Ondan böyle üşüyorum belki de, nereden bileyim. Bir kış akşamı dondum kaldım sokak ortasında; Ölümle yarışırdı havanın soğukluğu. Hava soğuk, ben soğuk, ölüm hepsinden de soğuk… Korkmuyorum artık ne ölmekten Ne de öldürülmekten… Eli kanlı katilim çok uzaklarda değildi zaten. Ve ben kendimi en çok sevdiğim yerden Hiç acımadan, kanlı ellerimle uğurluyorum Uzak diyarlara, acı çığlıklarla… Sormuyorum bile son bir isteğim var mı diye. Gemi kalkmadan yetişmeliyim Ölü diyarlar ülkesine… Son bir dileğim yoktu ama Son bir sözüm var kendime: “Seni en çok yine ben sevdim…” Eylülmisali 🦋