Kırık Cam
Bir söz düştü aramıza sessizce, kırıldı içimde ince bir cam. Sen fark etmedin belki, ben her gece topladım parçalarını, ses çıkarmadan. Yüzüm güler, gözüm başka yerde, kimse bilmez içimdeki o eski yara. "İyiyim" derim, alışkanlıktan, oysa her harfi biraz daha batar. Küsmedim sana, kıyamadım, ama bir şey değişti, adı konmadı. Sevgi yerinde duruyor hâlâ, yalnız güven biraz uzaklaştı. Belki bir gün geçer bu sızı, cam yeniden bütünlenir, izi kalsa da. Ama o gün gelene dek kırgınlığım benimle, sessiz ve dik duracak.