Pencereyi açmalı
Çocuk gibi daldığım hayallerden , Suç işlemiş mahkumlar gibi uyanıyorum . Neden dinlemiyorum içimdeki çocuğu? Neden en olmayacak yerde bitiyor rüyalarım? Vakitsiz uyandığımı duvardaki saatten, anlıyorum . Gün doğmamış henüz sabahın seheri, Meydan kuşlara kalmış ... Sadece serçeler var gökyüzünde. içimin ikilemlerine kanat çırpıyorlar sanki... Hem kışı hem kışı sevmeyen kuşları, hem sevgiyi hem yalnızlığı arzulamanın sancısını gizliyi, ayan beyanı taşıyorlar semaya. Seherin tadını çıkarmak varken şimdi... Kendime açtığım savaşın kanında boğuluyorum. Neden cezalandırıyorum kendimi? Perdeleri neden sonuna kadar çekiyorum Bilmiyorum.. İçimin içimi yemesi neden ? Neden sağlayamıyorum barışı bilmiyorum. Cevabını bulamadığım soruları bırakmalıyım, Karışmalıyım insan içine unutmalıyım Diyorum... Diyorum ama sonra , Geri dönüp nedenlere bir yenisini daha ekliyorum. Sonumu getirecek o canavarı, Görmezden geliyorum.