DİRİLER MEZARLIĞI

eylülmisali

Ruhumun akıl hastanesinden yazıyorum. Buralar fazla karanlık bugünlerde. Ne gariptir insanoğlu, Gülerken bile yanar canı. Attığı her kahkahayla birlikte Adeta kanar yaraları… En şen kahkalar Gizler en derin yaraları. Bir garip delirme anları… Ruhu deli olandan korkmayın, Zira giden aklı değildir… Çocukluğudur, Sevinçleridir, Hayalleridir… Ne önemi var ki gidenin ya da kaybedilenin? Ruhumun akıl hastanesinden yazıyorum. Adım Ahmet benim. Ben çocuktum, hatırlıyorum. Babam öldü, Annem öldü, Kardeşim öldü, Benim ruhum öldü. Sonrası adım deliye döndü. Ruhumun akıl hastanesinden yazıyorum. Adım Elif benim. Ben çocuktum, hatırlıyorum. Daha altı yaşında… Bir ölüm çukuruna düştüm. O gün bedenim değil de Babama olan inancım öldü benim. Sevgiye olan inancım… O gün ruhum öldü benim. Adım deliye döndü benim. Ruhumun akıl hastanesinden yazıyorum. Adım Esin benim. Çocukluğumu kaybettim. Bir dayak yedim, babamı kaybettim. Babası gidince güçsüz kalırmış insan. “Sevilmiyorum” dedim yıllarca. Bana ne yapılırsa sessiz kaldım. Kirlendim, kirletildim belki de… Sessizce sevilmemenin intikamını aldım. O günlerde ruhum öldü benim. Sonra adım deliye döndü benim. Ruhumun akıl hastanesinden yazıyorum. Adım Zeynep benim. Ben çocuktum, hatırlıyorum. Bir amca vardı. Güya beni sarıp sarmalardı. Sonra canım yandı. Daha çocuktum oysa… On bir yaşımda ruhum öldü benim. Sonrası adım deliye döndü benim. Ruhumun akıl hastanesinden yazıyorum. Adım Sahra benim. Ben çocuktum, hatırlıyorum. Bir akrabam vardı. Babam beni ona emanet ederdi. Güya o da beni çok severdi. En büyük kavgamdı benim… Yıllarımı aldı, hayatımı çaldı. Hatırlıyorum, daha on beşti yaşım. İşte o gün ruhum öldü benim. Adım o gün deliye döndü benim. Ruhumun akıl hastanesinden yazıyorum. Adım Yusuf benim. Bir kız sevdim. Uğruna ölürüm dedim. O başkasına gitti. O gün ruhum öldü benim. Adım deliye döndü benim… Ruhumun akıl hastanesinden yazıyorum. Adım Hilal benim. Ben bir anneyim. Bebeğimi kaybettim. Daha ayını doldurmadı. Beşiğine yatamadı. O gün bedenim sağdı da Ruhum öldü benim. Adım deliye döndü benim… Ruhumun akıl hastanesinden yazıyorum. Adım Selim benim. Babaydım, baba olmuştum. “Öldü” dediler. Kefenleyip elime verdiler. Kalakaldım öylece… İşte tam orada ruhum öldü benim. Adım deliye döndü benim… Ruhumun akıl hastanesinden yazıyorum. Adım Özge benim. Daha yirmi yaşındaydım. Okuldan çıkmıştım, eve gidiyordum. Otobüse bindim; tek suçum yalnız kalmaktı. Parçalandım. Yakıldım. O gün ruhum öldü benim. Adım deliye döndü benim. Ruhumun akıl hastanesinden yazıyorum. Adım Esra benim. Nişanlıydım, hayallerim vardı. İşten çıktım, eve gidiyordum. Arkamdan bir bıçak darbesi aldım. O gün ruhum öldü benim. Adım deliye döndü benim. Ruhumun akıl hastanesinden yazıyorum. Adım Asya benim. Daha on beşimdeydim. Bir adam geldi, babam yaşında. “Evlenmişiz onunla,” öyle dedi bana. Genç olamadan kadın oldum. O gün ruhum öldü benim. Adım deliye döndü benim. Ruhumun akıl hastanesinden yazıyorum. Adım Yaren benim. Severek evlendim. “Senin için ölürüm,” derdi. Bir gün hiçbir şey yokken Öfke krizi geçirdi, beni kurşuna dizdi. “Ölürüm” derdi ama hiç “öldürürüm” demezdi. O gün ruhum öldü benim. Adım deliye döndü benim. Ruhumun akıl hastanesinden yazıyorum. Ruhumuz öldü bizim. Gülüşlerimiz öldü. Sevinçlerimiz öldü. Hayallerimiz öldü. Çocukluğumuz öldü… Diriler mezarlığından yazıyorum size. Bir avuç toprağı da Siz atın üzerimize… Eylulmisaliii 🦋