Sevgi
Sevgi, sabah penceresinde açan ilk ışık, söylenmeden anlaşılan en eski söz. Bir el uzanır karanlığa, sessizce, ve gece, kendi yalnızlığından utanır. Ne altın ister, ne alkış, ne karşılık; bir tas çorbanın buharında saklıdır, yorgun bir omzun sıcaklığında, “iyi misin?” diye sorulan o küçük anda. Dağları yerinden oynatmaz belki, ama bir yüreği yerine koyar. Kırılanı onarır, küsenin kapısını çalar, en uzun kışa bile bahar getirir. Paylaştıkça çoğalan tek hazinedir sevgi; verdikçe tükenmez, tükendikçe verir. Bir gülüşte başlar, bir ömre yayılır, ve en sonunda geriye yalnız o kalır.