Garip...
'İnsan ne garip' derdim sevmeyi bilmeden önce Sevince bir garip oldum ben de Aklımla sevdiklerim vardı mantıklı ve düzgün, Kalbimle sevdiklerim vardı hoyrat ve delice Aklımla sevdiklerim kalbimi, kalbimle sevdiklerim aklımı örttüler Örtmek küfürmüş, burda hakikat yok dediler Seni ise ruhumla sevdim özgürce Onun işi tanımakmış aslında Aklın unuttuklarını, kalbin gömdüklerini hatırlamakmış Tanıyınca açıldı tüm örtüler Hem aklımı buldum, hem kalbimi açtım Dünya dedikleri aklın kafesiymiş Örümceğin evi gibi kendine ördüğü Kalbi sıkıştıran ten kafesiymiş Nefesle genişleyip zikirle beslenirmiş Ten ise dostun tecellisi, yârin secdegâhıymış Bir ruhmuş var olan, tüm gözlerden uzak Gönlüme yakın. İnsan garipmiş sahiden Yalnızlığın içinde kalabalık bir evren Dünya gurbetinde sancılı bir özlem Üç karanlık içinde üç gömlek değiştiren Yedi kat semanın sekizinde Dönüp kendini seyreden Dedim ya, seni ruhumla sevdim ben Çünkü ruhlar birbirini severmiş eskiden... Hatırladım. 🪶