Deniz Kenarında Bir Akşam
Gün batarken deniz bakır rengine döner, Martılar son şarkısını bırakır dalgalara. Kıyıda bir çocuk taş atar sulara, Her halka biraz daha büyür, biraz daha uzaklaşır. Bende atarım bazen içimden bir şeyler, Bir isim, bir yüz, yarım kalmış bir cümle. Su hepsini alır, hiçbirini geri vermez, Ama kıyı hep biraz daha yumuşar. Akşam çöker, fenerler tek tek yanar, Uzaktan bir tekne ışığını gizlice sallar. Anlarım ki gitmek de bir çeşit kalmak, Her ayrılık bir yere bırakılmış sessiz bir selam. Ve ben, tuz kokulu rüzgarın ortasında, Ne geçmişe küserim ne yarına kapı kapatırım. Çünkü deniz öğretir her akşam yeniden Bitmek, başlamanın en azik halidir...