Şiirle

asral

Peşimde ki kavgalara bir şeyler öğrettim Öğrettim belli Adımlarımı izledi kimisi Kimisi ardıma gizlendi Ardımda oklar önümde hançerler Hepsi kör Çoğu nankör Ben değil kalem kuşandı kılıcı Kimi zaman da kılıç değil ben bilendim Ama ben hep bilendim, o zor soruların cevaplarını O sisli hava da uzun süre savaştım Ve aştım yamyamlarla dolu yamaçları Dostlarım kaldı yollarda Dostlarım saptı karanlık ormanlara Egonun büyüsü, kıskançlığın büyüğü Kaptı onları Yine de durmadım Yürüdüm en bildiğim yolu Dosdoğru Yalnızda kalmadım kimi dost doğru hâlâ Onlardan zırhım var Gururdan atım Bir kozmosa denk gelene kadar devam ettim Öyle bir yer ki Şelalerinden şiirler akan Son mısrasına kadar ilham dolu Buğulu üzümleri Mis kokulu reyhanları Şiirlerle süslü duvarları Büyülü bir alemin içinde dolaşacak kadar ayrıcalıklı mıydım? Yazdım ruhumdan parça lirikler Ve onları etrafa saçtım Sona ersin diyeceğim an herşey Sadece kan mı? Ben gözyaşı üzerine çokça yeminler sıraladım kılıçla kalemle sevgiyle şefkatle, Yeni bir diyar araladım. Kazanılan yürekler o diyarda bir attı Bu kozmosun gücüydü tüm evreni kucakladı Ve Şiirle işte böyle doğdu Bir yokmuş bir var oldu. Ben de anlattım... -Asral @Şiirle Test @siirle