Yenik Düştüm Gözlerine

1garipsaire34

Ne bir savaş vardı ortada ne de kaçacak bir yol, Yalnızca bir bakışın içinden geçerken bütün savunmalarımın sessizce yere bırakıldığını hissettim. Bir çift gözün içinde bu kadar derin bir gece saklanabileceğini bilmiyordum, Baktıkça kendimi kaybettim, kayboldukça sana biraz daha yaklaştım, Sonunda hangi tarafta durduğumu bile unuttum. Sen bana baktın, dünya sustu. Kalabalıkların içindeki bütün sesler çekildi, zaman ağırlaştı, bir an uzayıp yıllara benzedi, Ben o anın içinde sana ait olmayan hiçbir şey bulamadım. Yenik düştüm gözlerine. Gururum bir kenarda kaldı, sustuğum cümleler dudaklarımda dağıldı, Yıllardır kimseye açmadığım kapılar ardına kadar açıldı. İçimde sakladığım ne varsa bir bakışına teslim oldu. Gözlerin vardı, insanın kendinden bile sakladığı yerlere dokunan. Ne söylediğini anlayamadığım, Her susuşunda başka bir anlam bulduğum, Baktıkça ardında yeni bir kapı açılan o derin gözlerin… Bir gece yine karşılaşsak, belki hiçbir şey söylemem, Yalnızca gözlerine bakarım, aradan geçen bütün zamanın cevabını o bakışın içinde ararım ve sen anlarsın, Bazı yenilgilerin insanın ömründe taşıdığı en güzel iz olduğunu. Senden uzaklaştığım her yerde gözlerin peşimden geldi. Bir sokak lambasının puslu ışığında , Yağmurun camdaki izlerinde, Gecenin en sessiz anında, hatta kendi yüzüme baktığım aynada bile o bakışın gölgesini gördüm. Bazen unutmuş gibi yaptım, bazen kalbimi başka yolların kıyısında beklettim. Fakat ne zaman gözlerimi kapatsam, karşıma yine sen çıktın. Bütün yollar sessizce aynı yere döndü. Yenik düştüm gözlerine. Belki de en büyük sırrım buydu, senden saklamaya çalıştığım, Her şeyin gözlerimin içine yerleşmesi Senin tek bir bakışla hepsini benden önce görmen. Şimdi adını anmadan seni düşünüyorum. Gecenin içinde bir ışık yanıyor, perdeler hafifçe kıpırdıyor, Uzaklardan bir ses geliyor, içimde yalnızca senin gözlerine benzeyen bir sessizlik büyüyor. Belki sen hiç bilmedin, o bakışın bende ne bıraktığını. Bir insanın kalbine dokunmadan da iz bırakılabileceğini, Bazı gözlerin bir ömür boyunca unutulmayacak kadar derin olabileceğini… O gün senden ayrılırken yüzümü çevirdim, ardıma bakmadım. Fakat kalbim çoktan geride kalmıştı, Gözlerinle aramda görünmeyen bir bağ kurulmuş, adını koyamadığım bir hikâye başlamıştı. Şimdi ne zaman seni hatırlasam, önce gözlerin geliyor aklıma. Yüzünün geri kalanını zaman bulanıklaştırıyor, Sesin uzaklaşıyor, o bakış aynı yerde duruyor, ilk karşılaştığımız andaki kadar canlı. Belki aşk dediğimiz şey tam da buydu. Bir insanın gözlerinde kendine ait bir dünya bulmak ve o dünyadan çıkmayı bir daha hiç istememek… Ben çıkamadım. Yenik düştüm gözlerine. Garip olan şu, Bu yenilgiyi hâlâ hayatımda kazandığım en güzel şey gibi taşıyorum.