Bir Şiir Ülkesine Demir Atmışım
Doyar mıyım, bilmem ki gökyüzünün mavisine, Sabahların güne ışıldadığı, gurubun o yalnız hâline... Zamanın hesabını bir türlü bitiremediği, O gaddar hâlleri düşünce bir gölge gibi ömre, Duyar mıyım yeniden huzurun sesini, kim bilir? Bir şiir ülkesine demir atmışken, kederlerden uzak, Umutlardan örülmüş bir yelek sırtımda; Ceplerinde yaramaz bir çocuğun topladığı şekerler... Dilimde bitmeyen şarkıların ezgileri salınırken sonsuz, Ve sen her sokağın başında, Çıkmaz sokaklarımın çıkabildiği bir gökyüzüsün sanki. Kendime varabildiğim bir ülke gibi sana varışlarım. Yıllardır içimde taşıdığım kışlarımın Beklediği bir güneş, sıcak bir bahar sabahı... Küçük, sebepsiz ve güzel sevinçlerim var avuç içlerimde. Ve bir şiirin en güzel yerinde, Saatlerin en kuytu deminde, Bir ses dokunur en suskun küskünlüklerime. Doyar mıyım, bilmem ki ömrün bu kalan günlerine... Belki de bütün mavilikler saklıdır Seninle uyanacağım bir sabahın sessizliğinde... Mediha S.U. 14.10.2026