BİR DEVRİN SONU; SONSUZLUK DEVRİMİ
Klostrofobik tonlarını sevdim gökyüzünün; Sana yazdığım şiirler karanlık... Yaramaz, güleç çocukluğumla sen, Yıldızları vuruyorduk sapanla. Bir yanda çıkmaz satırlar, Diğer yanda uçurumlardan atlamak vardı. Hatırlar mısın bilmem... Sana koşmak çılgınca, Sana yetişmek, seni anlamak İmkânsızdı. Kelebeklere yer yoktu Metaforların rüyasında... Çocuktum; Denizden çakıl taşları toplayıp Sana getirecektim. Yengeçler evlerini terk ettiğinde, Vurduğumuz yıldızları yakamozlara sarıp sana getirecektim... Çekin şu gökdelenlerinizi kenara! Uçurtmalara yer açın, Yerlerine Pamuk helvalar doldurun... Ale'nin ellerini sevin, Eva'nın gözlerinden öpün... Mutlu olmaya şiirler dizin... Günden sonrasını kurtarmaya bakın... Olmuyorsa olmuyor insanca yaşamak Ah, keşke şimdiki aklımla çocuk olsam... Çocuğum olsa çocukluğumdan peydahladığım, Çiçekler büyütse beni, Kuşlar sevmeyi öğretse Kuş dili Ve Uçmayı, Uçurumlardan çocukluğuma kaçmak için...