Kalabalıklarım Vardı
Kalabalıklarım vardı… Meğer hepsi misafirmiş, bilemedim. Kapımı çalan çoktu, İçeri giren kimse olmamış, göremedim. Gülüşler sahteymiş, Omuzlar emanet… En çok da “yanındayım” diyenler Sessizce gitmiş, hissedemedim. Bir ben kalmışım, Bir de suskunluğum… Meğer en sadık olan, İçimde sakladığım kırgınlığımmış. anlamadım... İnsan en çok, En çok güvendiğinde yanılırmış hissedemedim... Ben herkesi kendim sandım… Yanılmışım. Ve anladım… Kalabalık dediğin, Sesten ibaretmiş sadece; Acıyla da olsa öğrendim. Yürek değmeyince İnsan çoğalmıyormuş meğerse. Şimdi her ses Birer birer eksildi hayatımdan; Ne bir nefes bıraktılar Ne de bir özlem… Sadece alışkanlık sandığım Boşluklar kaldı içimde. Onları da zamanla susturdum, Söylemedim. Şimdi daha tenha, Daha gerçek bir dünyadayım;sanki Az kişi… çok huzur… Diyor yüreğim. Kapım herkese açık değil artık, Ve ben en çok İçeri aldıklarımdan yoruldum. Farkedemedim... Ve öğrendim... Herkes kalabalık olabilir, Lakin herkes “yanında ” olamazmış… Çok iyi öğrendim. Artık herkese değil, Hak edene açıtığım. Bir kapım var O kadar.