GERİYE KALAN
Beraberdik bir zamanlar, öyle hep öyle kalacak sandım. Aynı masada eksilen ekmek, aynı kavgalarda büyüyen çocuklardık. Kardeşlikti adı, ama tutunamadık. Birimiz gitti önce, sonra dağıldı ne varsa sessizce. Annemin sesi kaldı duvarlarda, babamın o ağlayışlı bakışı yarım. Bir fotoğrafın içindeyiz hâlâ, ama herkes kayıp ve kaybetmiş. Kopuş böyle oluyor işte; bağırmadan, küf tutarak içten. Ne sarılacak kol var artık ne soracak “iyi misin?” diyen, Herkes kendi yalnızlığını yaşıyor viran bağında. Biz kaybolduk, aynı çatı altında, Yarım kalmışlığımızda Bir aileydik güya… En çok da biz yandık, bu ateşin altında. Şimdi hatıralar, üstü örtülmüş eşyalar gibi. Dokunsan da senin değil ve ben; İkinci yasımdayım, olmadığım yaşımdayım, Yalnızlığın ortasındayım... Ellerimde resimler, yüreğimde yarım kalmış hatıralar, Faili meçhul bir vurgunun, en hasarlı yanıyım. Mediha S. U.29.12.2025