..
Bir şehir daha yaprak yaprak dökülüyor içimde, Sessizlik öyle ağır ki, kemiklerimi kırıyor sanki. Gökyüzü kirpiklerime çökmüş bir bulut gibi; Ne ağlayabiliyorum doya doya, Ne de nefes alabiliyorum bu koyu grilikte. Güneş çoktan unuttu bu pencereleri, Rüzgâr, kimsesizliğimi yüzüme vuruyor her esişinde. Sokaklar yapayalnız, kaldırımlar soğuk... İçimde tamiri imkânsız bir kırılma sesi, Eski bir hatıranın altında ezilen bir ruhun feryadı var. Sonbahar değil bu yaşanan, Bir vedanın, dönülmez bir yokluğun hüznü. Düşen her sarı yaprakla bir parçam daha toprağa gömülüyor. Avuçlarımda sadece usulca eriyen yağmur damlalari