Anahtarın Hatırladığı Ev
Çekmecede yıllardır dönmeyen anahtar, avucumda bir evin bütün odalarını yeniden açtı. Adımlarımı saymadım. Her köşe başka bir hatıraya çıktı, her hatıra beni bugüne biraz daha geç bıraktı. Bir yolun uzaklığı kilometreyle değil, dönüşte bizi kimin tanıyacağıyla ölçülüyor. Fincanın dibinde kalan sıcaklık kadar yakındın. Elimi çekince oda yeniden kendi mevsimine döndü. Gece biraz daha ilerledi. Pencerenin önündeki sandalye, oturulmayan bütün akşamların şeklini taşıdı. Sokağın öbür ucunda bir kapı kapandı; ses, taşların üzerinden geçip odama kadar geldi. O zaman anladım: uzaklık yalnız aramızdaki yol değildi, aynı hatırayı artık başka türlü anlatmamızdı. Yine de masayı toplamadım. Bir cümlenin geri dönmesi için boş bir yer bıraktım; belki sabah, suskunluğun içinden küçük ve sahici bir cevap çıkar. Çıkmazsa da ışık gelir, eşyaların adını yeniden söyler. İnsan bazen iyileşmeyi büyük bir değişim sanıyor; oysa perdeyi açmak, suyu tazelemek, yarım kalan sayfaya yeniden bakmak da dönüşün kendisi.