Sabaha Açılan Yol
Sabah, kapının altından sızan ışıkla geldi; gece boyunca büyüttüğüm korku küçüldü. Adımlarımı saymadım. Her köşe başka bir hatıraya çıktı, her hatıra beni bugüne biraz daha geç bıraktı. Beklemek, saatin yaptığı bir iş değilmiş; kalbin aynı kapıya her gün yeniden bakmasıymış. Şimdi lambayı söndürmüyorum; belki yolunu kaybeden bir cümle bu ışığı görür. Belki dönen olmaz ama bekleyen kalp, kendine bir sandalye çeker.