Bozkırın Mavi Saati
Akşam bozkıra inerken uzak bir traktör sesi, çocukluğun kapısını usulca araladı. Elimde kalan küçük ayrıntıları topladım: bir bilet, yarım tarih, solgun bir koku. Hiçbiri seni anlatmadı; hepsi seni çağırdı. Beklemek, saatin yaptığı bir iş değilmiş; kalbin aynı kapıya her gün yeniden bakmasıymış. Son düdük de suya karıştı. İskele, gidenlerden çok kalmayı seçenlerin yeriydi artık.