Pencerenin Öteki Yüzü
Camdaki buğuyu elimle sildim; karşıdaki ağaç birden yalnızlığımı görmüş oldu. Sonra rüzgâr yön değiştirdi. Perdenin kıyısı havalandı, sanki ev bir şey söylemekten vazgeçmişti. İnsan bazen birini değil, onun yanındayken olduğu kişiyi özlüyor; bunu en geç sessizlik öğretiyor. Perdeyi açtım; dünya kusursuz değildi. Yine de ışık, kırık yerlere uğramayı ihmal etmedi.